Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
23 / 3 / 2020

Μου λένε κάτι· το κοιτάζω και στο Διαδίκτυο. Χα! λέω, ωραίο το πρωταπριλιάτικο αστείο του Πρωθυπουργού!

Μετά, έρχεται η συνειδητοποίηση: Τι! Δεν έχουμε Πρωταπριλιά, γαμώ την πουτάνα μου!;

Καλά, συγνώμη τώρα, είπαμε ότι δεν μας διοικούν και οι καλύτεροι – είπαμε – αλλά αυτοί οι άνθρωποι είναι ή διεστραμμένοι ή διανοητικά καθυστερημένοι. Ή και τα δύο.

ΟΚ, για όσους τυχαίνει παρ’ελπίδα να μην το ξέρουν ακόμα: Από αύριο – ή, μάλλον, σήμερα – 23 Μαρτίου, ισχύει γενική απαγόρευση της κυκλοφορίας. Δηλαδή, δεν μπορείς να βγεις από το σπίτι σου εκτός αν το έχεις δηλώσει με SMS ή αν έχεις συμπληρώσει ένα γαμημένο κωλόχαρτο που μπορείς να κατεβάσεις από το Διαδίκτυο. Σε περίπτωση που σε τσακώσουν οι μπάτσοι στο δρόμο και δεν έχεις κάνει ή το ένα ή το άλλο, πληρώνεις 150 ευρώ. (Το γράφει εδώ.)

Για να πας, ας πούμε, να πάρεις τσιγάρα πρέπει να το δηλώσεις στην Αστυνομία...

Και ξαναρωτάω: Οι άνθρωποι είναι διεστραμμένοι ή διανοητικά καθυστερημένοι; Γιατί σίγουρα δεν είναι Πρωταπριλιά.

Τις προάλλες είχα γράψει για πλάκα: η Χούντα της Μεγάλης Πανούκλας. Δεν έπρεπε να το είχα γράψει. Έχει αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα.

Τις προηγούμενες ημέρες, είχα κατεβεί στο κέντρο της Αθήνας και είχα δει τα πάντα με κατεβασμένα τα ρολά σαν μεταποκαλυπτικό σκηνικό. Τι έλεγα ότι το σουπερμάρκετ ήταν σαν από βιβλίο του Ballard; Δεν είχα δει τίποτα ακόμα. Ολόκληρη η Αθήνα ήταν τώρα σαν σκηνικό από βιβλίο του Ballard. Γενική ερήμωση...

Και θες να σου πω πως αισθάνθηκα; Τρομοκρατημένος.

Αλλά δεν ήταν ο κορονοϊός που φοβόμουν. Ήταν το πόσο δεκτικοί μπορούν να αποδειχτούν οι άνθρωποι σε τέτοια ακραία μέτρα. Το να κλείνεις ολόκληρη την πόλη δεν είναι τίποτα λιγότερο από ακραίο, ενώ επαρκούν οι περιορισμοί εισόδου στα καταστήματα που ήδη ισχύουν (μέχρι 4-5 άτομα κτλ) και η ανάγκη για τους υπαλλήλους να φοράνε μάσκες και γάντια. Και η ανάγκη, επίσης, για σωστή ενημέρωση των πολιτών ώστε να μη συνωστίζονται. Όχι απαγόρευση – ενημέρωση. Γιατί στην απαγόρευση μαθαίνουμε λάθος.

Εκτός του ότι, φυσικά, η οικονομία, ήδη κατεστραμμένη, θα πάει κατά διαόλου μετά από αυτά...

Και τώρα; Έρχεται το ΑΚΟΜΑ χειρότερο: μη βγαίνεις απ’το σπίτι σου αν δεν δηλώσεις πρώτα στην Αστυνομία πού πας.

Καλά, δεν ντρέπεστε, ρε πούστηδες; Αυτά ούτε ο Πατακός δεν τα είχε κάνει.

Τώρα, είναι ο Κούλης ο Κουλός και το τσούρμο του – πειρατές που σφετερίστηκαν κατά λάθος την κυβέρνηση...

Δεν ντρέπεστε;

Εντάξει, μέτρα να παρθούν για να καταπολεμηθεί ο γαμιολοϊός που κανείς δεν ξέρει από πού ήρθε (ίσως από το Διάστημα). Αλλά τι σχέση έχει το πού πάει ο καθένας όταν βγαίνει από το σπίτι του; Πώς αυτό βοηθά στην καταπολέμηση του γαμιολοϊού; Θέλω να πάω στο περίπτερο να πάρω τσιγάρα. Αν το δηλώσω στην Αστυνομία μέσω SMS ή το γράψω σε χαρτί, πώς ακριβώς αυτό βοηθά στην καταπολέμηση του κορονοϊού; Γιατί, πραγματικά, δεν μπορώ να φανταστώ ΚΑΝΕΝΑΝ τρόπο με τον οποίο αυτό βοηθά στην καταπολέμηση του κορονοϊού (και η φαντασία μου είναι αρκετά μικρή όπως όλοι γνωρίζουν). Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι έχω μπλέξει με φασίστες που θέλουν να παρακολουθούν τις κινήσεις μου. Ούτως ή άλλως, πάλι θα πάω εκεί που είναι να πάω· τι αλλάζει;

Παπάρες...

Όπως έλεγα, ή διεστραμμένοι ή διανοητικά καθυστερημένοι.

Αν είναι να σας πιάσει η Πανούκλα θα σας πιάσει, όσο και να χτυπιέστε. Και το μόνο που ΔΕΝ πρόκειται να σας σώσει είναι το να βάλετε την Αστυνομία να κυνηγάει τον πολίτη που πάει προς το σουπερμάρκετ.

Αρχίζω να είμαι με το μέρος του κορονοϊού σ’αυτή την υπόθεση. Τουλάχιστον, αυτός είναι απλά φονιάς, όχι τύραννος.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Ιουνίου (15/6)


HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...

 

Επιλογές Ιουνίου (10/6)


Michelle Avery Konczyk (τέχνη) & Έργα τέχνης με μάσκες & Book of the Three Dragons & Τα ζωόφυτα του Μεσαίωνα & Μυστηριακά δάση (φωτογραφίες) & Φανταστική λογοτεχνία το 1928-29 (όχι μία από τα ίδια) & Kane, του Karl Edward Wagner (acid gothic!) & Marilyn Monroe (σε φανταστικές και εξωτικές περιπέτειες!) & Οι «δουλέμποροι της τρίτης χιλιετίας» στον Ιταλικό Νότο («έκαψαν ζωντανούς εργάτες γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν τα μεταφορικά τους») & το PDP-1 (ιστορικό κομπιούτερ από το 1959) & Πώς να Σκοτώνεις: Ένας Οδηγός για Αστικούς Δολοφόνους (1973-1984) & Σπίτια και χωριά που εμφανίζονται και εξαφανίζονται & Ένας σχολιασμός του είδους New Weird & Η κατάρρευση του φουτουρισμού & Ακόμα περισσότερο έρχονται στο LinX!

 

Τι Είναι, Τελικά, Φανταστική Λογοτεχνία;


Νοείται φανταστική λογοτεχνία χωρίς το υπερβατικό στοιχείο;

Τι είναι εκείνο που κάνει τη φανταστική λογοτεχνία φανταστική; Έχετε ποτέ αναρωτηθεί; Είναι απλώς το να είναι μια αφήγηση ευφάνταστη; Είναι το να περιλαμβάνει υπερφυσικά στοιχεία; Είναι το να διαδραματίζεται σε άλλους κόσμους (και μόνο αυτό, ίσως); Είναι το να έχει ορκ και ξωτικά; Είναι το να έχει μάγους και δράκους; Είναι το να έχει ανθρώπους με εξωφρενικές δυνάμεις (κάποιου είδους);

Πρέπει να έχει κάτι από τα παραπάνω, ή και τίποτα;

Τελευταία, λοιπόν, διαβάζω την Dandelion Dynasty, την τετραλογία του Ken Liu (τίτλοι: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones). Είμαι τώρα στο τελευταίο βιβλίο, και με έχει ήδη κάνει να σκεφτώ κάποια πράγματα που μάλλον περισσότερο σε γενικό άρθρο ταιριάζουν παρά σε βιβλιοκριτική. Θα κάνω και βιβλιοκριτική όταν τελειώσω την τετραλογία· αλλά αυτό το άρθρο δεν θα χωρά εκεί σε καμία περίπτωση. Στέκεται από μόνο του.

Περιληπτικά, για την Dandelion Dynasty, θα πω ότι τα δύο πρώτα βιβλία μού άρεσαν πολύ (όπως έχω ήδη γράψει στα αναγνώσματά μου του 2025), αλλά από το τρίτο άρχισε να με απογοητεύει σφοδρά. Και συνεχίζει έτσι στο τέταρτο. Με το ζόρι το διαβάζω, απλά και μόνο γιατί έχω μια περιέργεια να δω πώς θα τελειώσει αλλά και για να μην πω ότι το άφησα στη μέση. Κρίμα που έχασε τον δυναμισμό του...

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα τούτου του άρθρου.

[Συνέχισε να διαβάζεις]